شهید عبدالرحمن رحمانیان
نقش شهید در انقلاب:
شهید عبدالرحمن رحمانیان در سالی كه موج اعتراضات مردمی و سرآغاز تحولات انقلاب بود پا به عرصه جهان گذاشت؛ سالی كه مردم با خون خود حماسه سال 42 را خلق كردند.
این شهید والا مقام با اوجگیری مبارزات انقلابی مردم علیه رژیم پهلوی، در صفوف انقلابی سربازان امام (ره) قرار گرفت.
از انقلاب تا جبهه:
شهید عبدالرحمن رحمانیان پس از پیروزی انقلاب اسلامی و آغاز جنگ تحمیلی نیز با حضور در جبهههای نبرد حق علیه باطل چون سرپل ذهاب و گیلانغرب، رشادتهای فراوانی از خود نشان داد.
شهید عبدالرحمان رحمانیان در سال 1364 سنت حسنة حضرت رسول ( ص ) را به جا آورده و همسری شایسته برگزید. مراسم ازدواج آنها در نهایت سادگی برگزار شد و شهید اندك زمانی بعد با زندگی ساده و بی آلایش خود بدرود گفته و قدم در راهی بی بازگشت گذاشت.
تازه داماد سال ۱۳۶۴ سرانجام پس از دلاوریهای بسیار در جبهههای جنگ تحمیلی، در نخستین روز از عملیات كربلای 4 در تاریخ سوم دی ماه سال 1365 در محور اروند و در سن 23 سالگی به فیض شهادت نائل آمد و به دیدار دوست شتافت.
اما پیكر پاك این یوسف گمگشته سرانجام پس از 9 سال انتظار در سال ۱۳۷۴به زادگاهش بازگشت و در گلزار شهدای این شهر به خاك سپرده شد.
رشادت های این سردار رشید اسلام در عملیات هایی چون خیبر، بدر، والفجر مقدماتی، والفجر 8 و كربلای 4 برای همیشه در دفتر هشت سال دفاع مقدس به ثبت رسید.
وصیت نامه شهید:
شهید عبدالرحمن رحمانیان در وصیت نامه خود آورده است: بار خدایا؛ این توئی كه به ما راهی را نمودی كه خشنودی و رضای تو در آن است.
یارانت را بدان فرا خوانده و بهای آن را بهترین پاداش و برترین فرجام قرار دادی و این بهترین راهی است كه می توان رفت.در این رهگذر مال و جان مؤمنان را پذیرا شدی و بهشت برین را به آنان ارزانی دادی.
آنها كه در راه خدا می جنگند و می كشند و كشته می شوند و این است وعده ی راستین تو. خداوندا؛ یاری ام ده تا از آن كسانی باشم كه سرمایه وجودشان را به پیشگاه تو تقدیم داشته و ارزش خویش را باز یافته اند و بر سر بیعت خود استوار و پابرجا ایستادند و بی تزلزل ندای جهت تو را با انتخاب قرب جوارت پاسخ دادند.
توفیقم عطا كن كه موضعی بگیرم كه موجب خشنودی تو و آمرزش گناهانم و پویای راه آن شهیدانی باشم كه به عشق تو و حیات جاوید در زیر لوای حق و پرچم هدایت، قدم استوار داشته و به دشمن پشت ننموده و بی تزلزل جام گوارای شهادت را نوشیده اند.
بارالها؛ یاریم ده كه در راه رسیدن به هدفم پابرجا واستوار باشم.بارالها تو مونس تنهائی هایم بوده و هستی و امیدم به تو است و خواهد بود. مرا در راه خود ثابت قدم و استوار بدار.
خدایا فقط تو را می طلبم. معبودا گویی وجودم از آتش رسیدن به عشق تو پر شده و همه اش امید پرواز دارد. گویی این قفس تنگ كفایت نگهداری این حقیر را نمی كند و باید كه این میله های آهنین را بگسلم.
- تاتاتتن
- تناتاتنان
- گذتنذتنذنت
- تذنذنتذن
- اراتتار
